PNF (Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation) – jest to metoda polegająca na torowaniu nerwowo-mięśniowym. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, która jest zaburzona i w konsekwencji prowadzi do ograniczeń. Metoda PNF skupia się nad pracą wszystkimi możliwymi drogami . Koncepcja ta wykorzystuje najmocniejsze regiony ciała pacjenta do przeniesienia napięcia na regiony osłabione lub całkowicie pozbawione funkcji.
Wykorzystanie w terapii najsprawniejszych rejonów ciała prowadzi do uzyskania aktywności ruchowej w obszarach słabszych, bądź uszkodzonych. Istotą metody PNF jest maksymalne pobudzenie receptorów znajdujących się w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej, w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze uszkodzonym.
Ruchy stosowane w tej metodzie są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów. Każdy ruch odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch może spowodować utworzenie nowego wzorca ruchowego, czyli przywrócić przewodnictwo nerwowe w uszkodzonym obszarze. Terapia metodą PNF postrzega pacjenta całościowo, a manualna stymulacja ze strony terapeuty pozwala odbudować fazę kontroli motorycznej. Jest to metoda bezbolesna, i bezpieczna dla pacjenta. Rehabilitacja metodą PNF sprawdza się też przy zaburzeniach funkcji wegetatywnych w stymulacji i torowaniu po porażeniu mięśni twarzy (neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego), w dysfunkcji ruchowej języka (artykulacja), przy problemach z połykaniem, w zaburzeniach mowy i zaburzeniach oddychania.
Również u pacjentów ortopedycznych ćwiczenia PNF okazały się być niezwykle skuteczne i dlatego powszechnie stosowane. Dzięki swej uniwersalności koncepcja PNF znajduje zastosowanie w leczeniu wszelkich dysfunkcji funkcjonalnych kręgosłupa i narządu ruchu. Leczenie skrzywień kręgosłupa,
- leczenie wad postawy, reedukacja posturalna: leczenie skoliozy, leczenie lordozy, leczenie kifozy, koślawość kolan, koślawość stóp,
- leczenie schorzeń ortopedycznych: endoprotezy stawu barkowego, endoprotezy stawu kolanowego, złamania kości i wszelkie uszkodzenia tkanki kostnej, skręcenia, zwichnięcia,
- uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: uszkodzenia mięśni, uszkodzenia ścięgien, uszkodzenia więzadeł, uszkodzenia torebek stawowych,
- zaburzenia propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich,
- choroby mięśni szkieletowych, jak choćby dystrofie, zmiany zapalne, czy zaburzenia metaboliczne,
- pacjenci pooperacyjni, u których pojawiają się zaburzenia funkcji mięśni, w tym: deficyt masy mięśniowej oraz deficyt siły mięśniowej,
- choroby zwyrodnieniowe: zwyrodnienie stawów,
- bóle kręgosłupa segmentu szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego